Τι νέο σηματοδοτούν τα αποτελέσματα των γαλλικών προεδρικών εκλογών;

     Οι γαλλικές εκλογές της 22/4/2012, έδωσαν αποτελέσματα, που ο ευρωπαϊκός τύπος θεώρησε ως ήττα του Σαρκοζύ και εστιάσθηκε στην "διανομή" των ψήφων της Μαρίν Λεπέν, εκτιμώντας μάλιστα ότι θα κατευθυνθούν προς τον "σοσιαλιστή" Φρανσουά Ολλάντ.
     Είτε αυτό συμβεί είτε όχι, το γεγονός και μόνο ότι θεωρείται ως πλέον πιθανόν η ακροδεξιά να ενισχύσει την κεντροαριστερά (όπως αποκαλούν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα) αποτελεί σαφή απόδειξη ότι
τα αστικά κόμματα είναι συγκοινωνούντα δοχεία και το μόνο που

ΓΑΛΛΙΑ: Για τις συντάξεις, η CGT ξανά στα ζόρια

Το άρθρο αυτό το μετέφρασα για δύο λόγους:

Πρώτον, για να μάθουν οι Έλληνες ότι ο καπιταλισμός εφαρμόζει τις ίδιες πατέντες παντού, χωρίς να εξαιρεί ούτε τους λαούς των κυρίαρχων χωρών και για να μην πείθονται από πολιτικούς και δημοσιογράφους, που κάνουν αγώνα δρόμου για να προπαγανδίσουν πως για όσα μας συμβαίνουν φταίει ο κακός μας εαυτός.

Δεύτερον, για να δουν πώς οι εργατοπατέρες του συστήματος, όχι μόνο στην Ελλάδα, προσπαθούν να οδηγήσουν τους εργαζόμενους σε λύσεις αρεστές στο σύστημα!

Bernard Tribeault

Πριν διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί, σας ενημερώνω ότι, Γενικός Γραμματέας της γαλλικής Συν. Εργατών, είναι ο Bernard Tribeault, μέλος του ΚΚΓαλλίας (αν και τα τελευταία χρόνια έχει "χαλαρώσει" τις κομματικές του σχέσεις).

Έχει κατηγορηθεί από τον Xavier Mathieu συνδικαλιστή του Αριστερού Μετώπου στο εργοστάσιο της Continental AG, για σύμπλευση με την κυβέρνηση και το σύστημα.
Να σημειώσω εδώ, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας είναι κόμμα του γλυκού νερού!

Με τον Xavier Mathieu θα ασχοληθώ σε επόμενη ανάρτηση.

Η Total ο μεγάλος νικητής του πολέμου στη Λιβύη

Αν υπάρχει ένας που οφείλει να είναι ευχαριστημένος με την έκβαση του πολέμου, είναι βεβαίως ο γαλλικός γίγαντας του πετρελαίου που βρίσκεται σε ευνοϊκή θέση για να βάλει στο χέρι ένα καλό μερίδιο του μαύρου χρυσού της Λιβύης.

Ποιος ήταν μεταξύ των πρώτων Γάλλων που έρχονται στις αρχές Μαρτίου στη Βεγγάζη, για να ενθαρρύνουν τους Λίβυους αντάρτες; Ένας εκπρόσωπος της Total.

Αδίκημα "φυσιογνωμίας"

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μας ενώνει μόνο στη λιτότητα και τα μνημόνια αλλά πολύ περισσότερο στην ποινική νομοθεσία και τη μεθοδολογία και τις πρακτικές δράσης της Αστυνομίας, ιδίως όταν πρόκειται για ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας με τη μία (άστεγος) ή την άλλη έννοια (λέγε με μετανάστη) του όρου.

Στην Ελλάδα ποινικοποιήθηκε η κουκούλα με το Άρθρο 189 Α του Ποιν. Κώδικα, "Συμμετοχή σε δημόσια συνάθροιση με απόκρυψη του προσώπου".
1. Όποιος μετέχει ή εμφανίζεται σε δημόσια συνάθροιση με καλυμμένο το πρόσωπο ή διαμορφωμένο κατά τρόπο που να μη διακρίνονται τα χαρακτηριστικά και συνεπώς η ταυτότητά του, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δυο μηνών μέχρι ενός έτους.

Οι Γάλλοι δεν το προχωράνε τόσο πολύ, ως προς την τιμωρία αλλά το χοντραίνουν ως προς τους λόγους που μπορεί κανείς να θεωρηθεί ύποπτος.
Διαβάζουμε, λοιπόν, στο γαλλικό Τύπο:

Δεν υπάρχουν ιερά χρώματα

Ο Frédéric Laurent, γάλλος καλλιτέχνης βραβεύτηκε το 2010, σε μαραθώνιο διαγωνισμό της Fnac, αλυσίδας καταστημάτων πολιτιστικών και ηλεκτρονικών προϊόντων, για τη φωτογραφία του σε διαγωνισμό στη Νίκαια, με θέμα «πολιτικά ανορθόδοξο».

Το γεγονός δημιούργησε σάλο, πήρε τεράστιες διαστάσεις, οδήγησε στην απόλυση δύο υπαλλήλων της εταιρίας, έγιναν  δηλώσεις  Νομάρχη, Υπουργού Δικαιοσύνης, Υπουργού Εσωτερικών,  του Προέδρου του Γενικού Συμβουλίου των βετεράνων…

Κι όλα αυτά γιατί ο καλλιτέχνης είδε ως «πολιτικά ανορθόδοξο» το σκούπισμα ενός κώλου με τη γαλλική σημαία!

Βλέπετε, όπως και στην Ελλάδα, υπάρχει μεγάλη ευαισθησία για τα ιερά εθνικά σύμβολα!

Υπήρξαν άρθρα με τα οποία εξέφραζαν τον αποτροπιασμό τους για την προσβολή των προγόνων, των αγώνων κλπ κλπ…

Σταχυολογούμε ένα γελοίο απόσπασμα από την ηλεκτρονική σελίδα της Le Mague.net:

Ο καπιταλισμός πέταξε πλέον το προσωπείο του!

Μέχρι πρότινος, ο καπιταλισμός, προκειμένου να πετύχει τους στόχους του, δηλαδή την ατέρμονη συσσώρευση πλούτου, από την υπεραξία της εργασίας, χρησιμοποιούσε "κοινοβουλευτικές δημοκρατίες", "δημοκρατικά εκλεγμένους" ηγέτες -για τους οποίους βέβαια κανείς σχεδόν δεν αμφέβαλε ότι αποτελούσαν τα διορισμένα πιόνια του συστήματος- που χειραγωγούσαν τους πολίτες και τους εκμεταλλεύονταν προς όφελος των αφεντικών τους…

Στη διαδικασία αυτή άφηναν κι ένα κομματάκι της πίτας σε μερίδα του λαού, όχι σε όλους βέβαια (είναι γνωστή η πολιτική των 2/3) ώστε να κρατούνται κάποιες ισορροπίες και να αισθάνονται προνομιούχοι οι 2 στους 3, όσο για τον τρίτο... δεν πα να χτυπιέται.

Στις μέρες μας συμβαίνει κάτι ίδιο και διαφορετικό συγχρόνως.

Ίδιο ως προς την ουσία, αν και σε μεγαλύτερη ένταση, διαφορετικό ως προς την τεχνική: Τη θέση των κοινοβουλευτικών δημοκρατιών παίρνουν οι ίδιοι οι οικονομικοί δυνάστες, καταργώντας ακόμα και τα ψευτοσυντάγματα, αν και ήταν κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους.

Φωτογραφίες του Γιώργου Σεφέρη - "Άνθρωποι" _______ Photos by George Seferis - "Humans"

Στο πλοίο "Pierre Loti", ταξιδεύοντας για την Αθήνα

 

Jacqueline, Γαλλία 1924